بی قرارت چو شدم رفتی و یارم نشدی 

شادی خاطر اندوه گزارم نشدی

تا ز دامان شبم صبح قیامت ندمید 

با که گویم که چراغ شب تارم نشدی 

صدف خالی افتاده به ساحل بودم 

چون گهر زینت آغوش و کنارم نشدی 

بوته ی خار کویرم همه تن دست نیاز 

برق سوزان شو اگر ابر بهارم نشدی 

از جنون بایدم امروز گشایش طلبید 

که تو ای عقل به جز مشکل کارم نشدی

شفیعی کدکنی